OSNOVNA ŠKOLA "PETAR PETROVIĆ NJEGOŠ"

Ne postoji tačan datum osnivanja škole na ovim prostorima. Pretpostavlja se da je to bilo šezdesetih godina devetnaestog veka. Postoji sačuvan dokument koji datira od 11. maja 1881. godine i ukazuje na postojanje škole na ovom prostoru (pisana potvrda o postavljenju učitelja Dimitrija Jovanovića koju je potpisao lično Stojan Novaković). Prvobitna školska zgrada imala je samo jednu učionicu. Broj učenika se kretao od 50-90. Posle Prvog svetskog rata, zbog velikog priliva stanovništva u grad, broj učenika naglo raste. Sve do 1930. godine škola nosi naziv „Škola na Zapadnom Vračaru“. Nova školska zgrada podignuta je 1937. godine. Projektovao je arhitekta Đorđe Lukić. Bila je to najmodernija zgrada toga doba i građena je namenski za školu. Škola je bila dobro opremljena učilima, a u organizaciji nastave se pristupilo pokretu pod nazivom „radna ili nova škola“ koji se zasnivao na principima konkretne, životne nastave, očiglednosti, eksperimenta i praktične obuke učenika. Početkom Drugog svetskog rata, 1941. godine Nemci zaposedaju zgradu, ali se nastava ne prekida - odvijala se po grupama u kućama nastavnika. Nakon odlaska Nemaca, škola je bila teško oštećena i opljačkana. Velikim angažovanjem nastavnika, učenika i njihovih roditelja, škola je osposobljena i otpočela je sa radom 1. decembra 1944. godine. Posle završetka Drugog svetskog rata, broj učenika u školi je stalno rastao. Zbog nedostatka prostora 1959. godine dozidan je drugi sprat. U periodu od 1957-1960. godine broj učenika je tako brzo narastao (1300) da se rad odvijao u tri smene. Te godine škola je imala 59 nastavnika. Tokom svoje istorije više puta je menjala ime, a od 1962. godine zove se „Petar Petrović Njegoš“. Dana 6. juna 1966. godine doneta je odluka o spajanju OŠ „Dimitrije Tucović“ i OŠ „Petar Petrović Njegoš“. Te godine škola je imala 1132 učenika i 58 nastavnika. Nastava se odvijala u dve smene i u dve školske zgrade sa organizovanim boravkom i ishranom od prvog do osmog razreda. Od školske 1968/69. godine broj učenika stalno opada i kreće se u proseku od 550 do 700. Opada i broj razreda obuhvaćenih boravkom, a 1973/74. godine počinje organizacija celodnevne nastave za učenike od prvog do četvrtog razreda. Od školske 1974/75. godine nastava se odvija samo u jednoj smeni i u jednoj zgradi, ukinut je boravak za učenike. Školske 1977/78. godine uvodi se engleski jezik u drugi razred, a od sledeće godine se redovno izučava engleski od trećeg do osmog razreda.. Počev od 1998. godine kao i danas, engleski jezik se izučava od prvog razreda. Od školske 1991/92. godine celodnevna nastava se organizuje samo za učenike prvog i drugog razreda. Tokom svoje istorije, škola radi neprekidno sve do 24. marta 1999. godine kada je došlo do privremenog prekida nastave zbog NATO bombardovanja. Prekid nastave trajao je do maja 1999. godine kada su održavane konsultativne aktivnosti sa učenicima. Prvi upravitelj škole posle Drugog svetskog rata bio je Bogdan Šaranović, a od spajanja dve škole (6. juna 1966. godine doneta je odluka o spajanju OŠ „Dimitrije Tucović“ i OŠ „Petar Petrović Njegoš“) radom škole su rukovodila četiri direktora: Vida Jauković, Petar Dokmanović, Ranko Mihailović i Vesna Baračkov, koja je i danas direktor. Svoju stručnu pomoć pružala su tri stručna saradnika - pedagoga: Dušan Milosavljević, Ilija Jukić , Vesna Baračkov i danas, Brankica Kljajević. U periodu od 1970. do 1990. godine škola je bila vežbaonica za studente pedagogije Filozofskog fakulteta u Beogradu. I danas povremeno profesionalnu praksu u školi obavljaju studenti Učiteljskog i Filozofskog fakulteta (grupa za pedagogiju i psihologiju). Škola je i baza za polaganje stručnih ispita za licencu nastavnika. Danas škola ima 366 učenika u 16 odeljenja. Nastava se odvija  u zgradi površine 2609m² u 19 učionica i kabineta. Nastava fizičkog vaspitanja se realizuje u fiskulturnoj sali. U školi je zaposleno 19 nastavnika , 12 učitelja i 2 stručna saradnika. Sve ove godine rada školu karakteriše dobra organizacija, kvalitetan rad i visoki rezultati. Nastavnici su uvek otvoreni za promene, inovacije i stručno usavršavanje.Škola je odolevala i uspela da sačuva svoj ugled i u najtežim uslovima ekonomskih sankcija i društvenih previranja. Vodilo se računa o kvalitetu nastave (redovne i izborne) koja bi zadovoljila interesovanja velikog broja učenika. Školu karakteriše otvorenost za nova znanja a nastavnici aktivno učestvuju u reformskim tokovima.