MEŠOVITA ŠKOLA "SVETI KIRILO I METODIJE"

Ovaj svetionik znanja ponosi se svojom dugogodišnjom istorijom. Njena istorija podeljena je na četiri perioda , a ta podela se zasniva na objektivnim uzrocima, koji su određivali na samo rad, već i postojanje škole.

Prva zgrada škole

Prvi period obuhvata vreme od osnivanja Gimnazije od 1891. do 1920. godine, kada je Carobrod bio u granicama Bugarske, pa je shodno tome Gimnazija je radila po zakonima prosvete, koji su tada bili na snazi. Drugi period obuhvata vreme od 1920. do 1941. godine, tj. vreme posle Prvog svetskog rata, kada su Caribrod i njegova okolina bili pripojeni Kraljevini SHS, kada su uslovi za postojanje i rad gimnazije bili promenjeni – pre svega nastava se ne sprovodi na bugarskom jeziku, već na srpskom. U trećem periodu od 1941. do 1944. godine, dolazi do novih promena. Posle raspada Kraljevine Jugoslavije, u Caribrodskom kraju uspostavlja se ponovo bugarska vlast, nastava se vraća na bugarski jezik i prosveta se uspostavlja prema bugarskim zakonima. I najzad, četvri period, koji obuhvata vreme u novoj Jugoslaviji od 1945. godine do danas, opet nova država, sa narodno-demokratskim uređenjem, novi zakoni i novi uslovi.

Današnji izgled škole

U toku ovih perioda nisu se menjali samo režimi i države, već je i grad menjao svoje ime. Od 1950. godine, umesto Carobrod, nosi ime Dimitrovgrad.

Što se tiče pravog naziva gimnazije, ona nije nosila samo ime caribrodska ili dimitrovgradska. Neposredno posle osnivanja nosi ime Caribrodska mešovita gimnazija, u vreme Kraljevine Jugoslavije – Šestorazredna gimnazija u Caribrodu, u periodu od 1941. do 1945. godine Mešovita realna gimnazija «Knjaz Kiril» grad Caribrod, dok 1945. godine dobija ime Narodna mešovita gimnazija «Josip Broz Toto», u vreme usmerenog obrazovanja Obrazovno vaspitna organizacija «Josip Broz Tito», pa Gimnazija u Dimitrovgradu, zatim Gimnazija «Kirilo i Metodije» u Dimitrovgradu i najzad Gimnazija «Sveti Kirilo i Metodije» u Dimitrovgradu.

Nova zgrada škole

Napravljena periodizacija u letopisu gimnazije u Dimitrovgradu, kao i više promena u njenom nazivu ukazuju da je jedna od osnovnih specifičnosti u njenom postojanju ta, da se ona nalazi u gradiću neposredno pored granice, do 1920. godine bugarsko-srpske, a od 1920. godine jugoslovensko-bugarske granice. Česti ratovi su bili uzrok da se Caribrodski kraj nalazio čas u granicama Bugarske, čas u granicama Jugoslavije, a to je određivalo kako postojanje gimnazije, tako ikorenito menjalo uslove i način rada, počinjući od sasvim različitih orazovnih sistema, do jezika na kome se nastava izvodila.

Noćni snimak škole

Promene nisu prolazile bez poteškoća i posledica, kako za učenike, tako i za nastavnike koji su sprovodili nastavu. Tako napr. za vreme ratova – naročito Prvog svetskog rata – značajan deo predmeta nije bio popunjen, jer su nastavnici bili mobilisani. Posle pripajanja Caribroda Kraljevini SHS – bilo je naloženo da se nastava sprovodi na srpskom, što je takođe predstavljalo poteškoću i nastavnicima i učenicima. U toku 1945. godine, politički događaji naložili su određenim nastavnicima, koji su se nalazili na strani koja je izgubila rat, da napuste gimnaziju.

Da bi mogao da se obezbedi redovan rad i kvalitetna nastava stručnim kadrovima na osnovu međunarodnog sporazuma, iz Sofije dolaze nastavnici koji sprovode nastavu na bugarskom jeziku. To je zato što se posle Drugog svetskog rata, iako Caribrod ostaje u granicama Nove Jugoslavije, nastava u školama sprovodi na bugarskom jeziku, jer nacionalne manjine koriste pravo na ravnopravnost, a korišćenje maternjeg jezika u školstvu, društvenom i kulturnom životu – predstavlja najosnovniji i najbitniji element u ostvarivanju nacioanalne ravnopravnosti.

Međutim i tada đavo ne miruje. Posle događaja od 1948. godine sukobi između Staljina i Tita i stvaranje vrlo loših odnosa između Jugoslavije i Bugarske prisiljava te nastavnike da napuste Caribrod , a gimnazija ostaje iz više predmeta bez stručnog kadra. Tada je rukovodstvo gimnazije potražilo rešenje među lokalnim kadrovima – prvo da se iz svih predmeta obezbedi nastava, zatim da svi predmeti budu zastupljeni stručno. Otada pa dalje kadrovsko pitanje nije bilo problem ni za jedan predmet. Došli su novi, lokalni kadrovi, koji su pre svega bili učenici ove gimnazije, koji postižu zavidan uspeh u radu sa učenicima i izvode generacije svršenih srednjoškolaca.

Današnja zgrada gimnazije koja je izgrađena 1986. godine raspolaže sa 10 učionoce, 5 bogato opremljenih kabineta, holom sa prelepim umetničkim slikama uglavnom bivših učenika, naknadno izgrađenom fiskulturnom salom, bibliotekom sa preko 22 000 knjiga i časopisa na srpskom i bugarskom jeziku.

Osnovnu vrednost gimnazije čine ambiciozni učenici i dobri nastavnici, koji smelo koračaju ka školi budućnosti, svesni neophodnosti stručnog i duhovnog usavršavanja. Argument za to su dva projekta prihvaćena od strane Ministarstva prosvete i sporta, koji imaju za cilj da poboljšaju i osavremene školski proces i da otvore vrata za saradnju sa drugim školama iz zemlje i inostranstva. Deviza «škola bez zidova», otkriva viziju za razvoj škole, koja će biti otvorena za nove metode, tehnologije, internastavno usavršavanje profesora i pratiće savremene standarde, koji će stvoriti od učenika subjekat u nastavnom procesu.